Ο Λούα Λούα και η σαγήνη

Posted in Σπόρια on 17/10/2007 by Zombila

Λούα Λούα

Σπάει το σχήμα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, ή έστω, του θλιβερού αποτυπώματος του σύγχρονου ποδοσφαίρου, στη χορταρένια τσόχα της πελασγικής γης, αυτός ο Κογκολέζος αναρχικός των υποχρεώσεων.
Τουφεκόβεργα της επίθεσης στον ορθολογισμό των αβάκων δεν είναι οι τούμπες που άλλοτε με χάρη και άλλοτε με στραπάτσο επιτυγχάνει ο Λούα Δις.
Είναι το γουστάρισμα, το παράταιρο χαμόγελο του ανδρός όταν κλωτσάει το  μασκαρεμένο με πολυεθνικές ντίβες τόπι. Η ανεμελιά, η κουτουράδα, το «έτσι το κάνω αν έτσι δε χρειάζεται».
Του γούστου μου είναι ο Κογκολέζος και δε με κόφτει αν δίνει ή δε δίνει τη μπάλα. Να μη σώσει και τη δώσει ποτέ στους συναγωνιστές με τα σφιγμένα δόντια και τον εγκέφαλο στο δυαδικό. Σε όσους μετέτρεψαν τα πεντόβολα σε πέντε οβολούς. Σε όσους αφαίρεσαν απ’ την παιδιά το «χάριν παιδιάς».
Παιδιακίζει ο Λούα και ξανά μανά Λούα, και μαζί του παιδιακίζουν και οι πεθαμένοι οπαδοί. Αυτοί που βαρεθήκαν τόσα χρόνια να πλένουν τις πρέσες στις γούφες του χλοοτάπητα που τις σβαρνάνε  «επαγγελματίες» και «σοβαροί» χειριστές προσαγωγών. Οι «συστηματικώς» υποταγμένοι.
Αυτά πήγε να κάνει και το κωλόπαιδο ο Νέρι – Νέρι και τον σουτάρανε για γκέλα στα τούβλα με τα μύρια. Ο Νέρι ήταν κανονικός επαναστάτης όμως, ψυχάκιας, απ’ αυτούς με την οργή στα αιμοπετάλια και τα τατουάζ για δέρμα. Ο Λούα δις είναι εκκεντρικός, κωμωδός,  απ’ αυτούς που γελούν γιατί είναι χειλαράδες.
Καλά του έκαμε του Κοβάσεβιτς και του χειρονόμησε ότι μιλάει πολύ. Τι να το  κάνει το τόπι ο Ντάρκο, μωρέ συνάδερφες; Βελονάκι στα δίχτυα; Αφήστε το παιδί να παίξει μήπως και σκάσει κανένα χαμογέλασμα το χειλάκι, μπας και ξεφύγουν και τα άλλα παιδιά της ουνίας από την τρισκατάρατη «ουσία», την τσατσά της σαγήνης. Γι’ αυτή τη σαγήνη περπατήσαμε, κλωτσήσαμε, κουτουλίσαμε κι εμείς.
Η «γκολάρα» ας μένει. Το κάρφωμα, το σεξουαλικό «τελείωμα» της «φάσης» ας περιμένει. Ουσία στα μούτρα τους. Τα προκαταρκτικά ανάβουν το φυτίλι αδερφές!

Λούα (δις), εσύ μας οδηγείς.

Advertisements

Ο βρικόλακας της λακτόζης

Posted in Sexy stories on 05/10/2007 by Zombila

Κοστριάμισι χρόνια.
Η πεταλούδα βγήκε απ’ το κουκούλι και το πιτσούνι φτερούγισε.

Μαντάμ το Μαράκι.

Επικουρία λίπους στο αγέρωχο του βυζιού, το γονίδιο της μητρός με τα πεπονάτα μαστάρια. Μάνα κρεμασμένη εκ γενετής .
Η κορασίδα άντεξε μέχρι που γέννησε.
Μετά τα χάζευε να καταρρέουν.
Τα τραβούσε κι ο Μανώλης, το θρεφτάρι της, μέχρι που έγινε ενάμιση. Άλλη πιπίλα δεν έβαλε στο στόμα του.
Τά ‘κανε βάρος στους ώμους της, ξένα.
18 μήνες μεταβόλιζε τη λακτόζη, ο κανίβαλος, την έφαγε ζωντανή.
Οι ρόγες έσκυψαν από ντροπή, το δέρμα βούτηξε απ’ τις μπανέλες και πνίγηκε στον μάρσιπο.
Πάει το πιπίνι που τα ντεκολτέ της τύφλωναν Οιδίποδες.

Κοστριάμισι χρόνια.
Τώρα ο Μάνος, με την υπεραιμία στα επίμαχα, ζητάει αποτρίχωση κάτω απ’ το σουτιέν.
Βρίζει για ν’ αντρειέψει και μπλαστρώνει βραχνάδες για να μην χαλιέται.
Καλωσήρθες στις Μαινάδες Μανωλάκη.
Μονάχα που αυτές οι τρίχες δεν είναι για τα νύχια σου.
Τοτάλ μεθαδόνη το βραδάκι και να μου ξανάρθεις.

Τσουπ – τσουπ.

Η πεταλούδα πέταξε.

butterfly.jpg

Έλαβον

Posted in ΕπικερόΤηττα on 17/09/2007 by Zombila

elavon.jpg

Τα πλατανόφυλλα εν τη παλάμη. 

Σηκώθηκε ένας άνεμος, ζεστός, ογρός, κλανιάρης, απ’ την κλεισούρα της κάλπης, από του παραβάν το σκίσιμο που φτάνει ως το κωλομέρι.

Μας πήραν μυρουδιά κι οι αλεπούδες και τίγκαραν στην αμόλυβδη.

Αυτοανάφλεξη κουφαλίτσες για την γούνα που δεν κάηκε. Με τους πυρσούς και τους ήλιους στην ουρά για τη χαριστική.

Bogey.

Το πρώτο Exit Poll

Posted in ΕπικερόΤηττα on 16/09/2007 by Zombila

vote.jpg

Δεν ψήφισα.

Συγγνώμη σύντροφοι.

Θα ξεχαστούν

Posted in ΕπικερόΤηττα on 30/08/2007 by Zombila

floga.jpg

Σβήνει το θέαμα με τις εστίες αγκαζέ. Τα μηχανάκια πήραν φωτιά από τα μέτωπα. Τις στάχτες δεν θα τις μετρήσει κανείς. Ούτε οι καμένοι. Τα βαν θα φύγουν όπου νά’ ναι. Δεν γράφει στο γυαλί το γκρι. Πεντακομματική παλέτα έρχεται άλλωστε. Δε χωράει.

Πολύς ο κοσμάκης που θα φάει βρόμικο ψωμί αλλά περισσότερος αυτός που θα αναζητήσει έτερα αρτοποιήματα οσονούπω. Τους πληρώσανε άλλωστε για να μη οδύρονται. Σικέ γκισέ και μπλοκμπάστερ ψυχεδέλεια. Τσάμπα λεφτά. Χωρίς αντίκρισμα. Χωρίς άλλοθι, μόνο με μια υπεύθυνη δήλωση στο κράτος με τους ανασηκωμένους ώμους. Τα παίρνουν διπλά και τριπλά οι δόλιοι όπως οι γριές που ξαναστήνονται στην ουρά για τα διπλά αντίδωρα, για τη διπλή ευκαιρία στο τζόγο της μετά θάνατον. Τους ξεφτιλίζουν για να μην τους μαυρίσουν. Έτσι, με άγνωστο υποκείμενο οι λέξεις. Για να ψαχνόσαστε.

Οι υποψήφιοι αντιπρόσωποι μπορεί να δείχνουν μουνόπανα αλλά δεν είναι. Βρισκόμαστε άλλωστε σε εποχή ολιγομηνόρροιας.  Σούπερ σταρς για ένα μήνα μόνο είναι. Και δεν το χάνουν για κανένα πούστη. Ψέματα κλαίνε, φαίνονται απ’ τα δάκρυα που μένουν πεισμωμένα στους αδένες και δεν ξεμυτίζουν. Γιατί ή θα κλαις ή θα μετράς. Και τα δυο μαζί δε γίνονται.Και στη Ζαχάρω σφάζουν αρνιά. Για κάρβουνα.

Οι μπάτσοι εχθές στην πορεία έριξαν κροτίδες. Για να σπάσουν τη σιωπή. Κουφοί ήταν οι μπάτσοι, ανέκαθεν, από τους πυροβολισμούς. Κι εχθές χαμπάρι δεν πήραν τα ringtones που δούλευαν στο σάουντρακ.

Κουράγιο σύντροφοι. Έρχονται εκλογές. Θα ξεχαστούν όλα. Νά’ στε σίγουροι. Όλοι ξεχνούν. Κι όσοι θυμούνται δεν μπαίνουν εδώ μέσα. Δεν ασχολούνται με την μπλογκάρα μου. Σκάβουν, και περιμένουν να φυτρώσει πάλι κανα φυλλαράκι. Απ’ αυτά που κάνουν στη μνήμη φωτοσύνθεση.

Υγιαίνετε.

Κοκτέιλ αναδάσωσης

Posted in ΕπικερόΤηττα on 04/07/2007 by Zombila

Σιγά τα φτυάρια.

Στη μπάντα οι αξίνες.

Με αναδευτήρες και ομπρελίτσες θα μαριναριστεί ο αναδασμός. 

Αλλιώς θα πρέπει να ράψουμε τις πληγές με πευκοβελόνες και τρυπούνε.

Δεν χωράνε στα Μοχίτος κουκουνάρια αδέρφια.

Να ξεδιψάσουμε τουλάχιστο. 

Απ’ τη φωτιά που δε σβήνει ούτε με ασφυξία.

 

Η παρακάτω μακέτα αποτελεί μια ευγενική προσφορά της Ζομπίλας στο πρόγραμμα αναδάσωσης.



Coctail

To virtual sex, το νεώτερον.

Posted in Sexy stories on 02/07/2007 by Zombila

Virtual Sex

«Δεν φταις εσύ,
  η φαντασία μου τα φταίει,
  που σ’ έπλασ΄ όπως ήθελε αυτή.»

Προφητικόν Άσμα Έλληνος Τροβαδούρου

Στις συναγωγές των βιρτουαλάδικων ανθεί το παραεμπόριο λαχταριστής σαρκός, η μπιτάτη ηδονή, το ηλεκτρονικό χαμούρεμα.
Έξόχως έξοχα.
Κι ας μένουν τα τσιμπούκια χωρίς γλωσσίδα, κι ας λείπει το μεθύσι από τις αναθυμιάσεις ιδρωτίλας, κι ας μην ξέρεις αν το βάνεις ή στο βάνει άντρας, γυναίκα, αδερφή, συνταξιούχα ή καλόγερος. Σημασία έχει η πίστη, αδερφοί. Στα γήπεδα των τσατ ρουμς, των νετ μίτινγκς, των σκάιπς, στων εμεσενιών τα σκαλιστά παράθυρα, η γελάδα αναστενάζει με μάτι απλανές – γαρίδα κατεψυγμένη από τις επαναλαμβανόμενες συνουσίες του φανταστικού με το μεταμοντέρνο ενώ το σώμα ξανακερδίζει τη χαμένη σχέση με τις μέσες – άκρες.
Στων τίεφτί των οθονών το μετείκασμα αναζητείται και ενίοτε αναβρίσκεται το απείκασμα της χρησιμότητας των σωμάτων, όπως λένε κι οι σοφοί. Άσε δε που με τις πλάσμα θα ξεσαλώσουν και οι ασέλωτοι. Και στα 3D θα κλάψουν μανούλες κι ορφανά.

Στα μουλωχτά παραμόνευε πάντα ο αρρεβώνας, η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ο έρως ως αιρ του Ιωάννη Σεβαστιανού, το μπούρου μπούρου στο κρεβάτι, το στεφάνι, η ακαβλία, το μακιγιάζ.
Στα εικονικά, τα κοριτσάκια δεν πιάνουνε παιδιά, δε βάφονται, φοράνε τις χλαμύδες και ξύνουν τα μπούτια τους, τα αγοράκια δεν ξοδεύονται, δεν ξυρίζονται, δεν τρέμουν τη χυλόπιτα, δεν μπαφιάζουν απ’ τα τσιγάρα, δεν χρειάζεται να εντρυφήσουν στον μαρξισμό, δεν καβαλάνε κάμπριο.
Των δε γκέι οι κοινότητες φτιάχνουν άλλους γαλαξίες και τα τραβέλια τραγουδάνε ακόμα.
Χωρίς φαλτσέτο.
Καλά, αυτοί μεσουρανούν…

Το γοητεύτικότερο όλων είναι μία ιδέα. Ένα μπιτ. «Ο πάσας ένας», «ο πρώτος τυχόντας», ο συντετριμμένος Άτλαντας του αγάμητου δυτικότροπου πολιτισμού. Οι κανονιοφόροι του πασπαρτού, τα καμαρωμένα καμάκια της σιλικονούχας πεδιάδας. Οι εραστές του ποντικού και της ουέμπ κάμερας. Χωρίς εισαγωγές, προλόγους και προκατ προκαταρτικά ξεκινούν απ’ το λαχταριστό: «Τι φοράς;» Άλλοι μοστράρουν τη μαλαπέρδα τους ασκεπή με το που θα επιτευχθεί η πολυπόθητη κονέξιον αναμένοντας ένα γρήγορο βόλι μόλις σκάσει η μουτσούνα της μανταμίτσας ή του νεανία με τα πεθαμένα αντανακλαστικά.
Μπαμ και κάτω.
Όσο για τις μάσκες; Σιγά να μην ενοχλήσουν οι περσόνες, τέτοια πέρσονς που είμαστε. Εσταυρωμένοι απ’ τα συρματοπλέγματα των οικοπέδων. Με τα βίτσια αβίτσιωτα.
Στο νετ η ενοχή νετάρει γιατί μεταλλάσσεται ο ένοχος. Σούπερ σεξ δηλαδή, αμόλυβδο. Μπορεί να την πληρώσουν οι φαμίλιες, μπορεί να αποδεκατιστούν τα γυναικόπαιδα, μπορεί να μείνουν οι κληρονομιές κλειστές αλλά και ποιος είπε ότι η φάρα μας δικαιούται την επιβίωση;
Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πάντα ύπουλο ήταν. Βίαιο και μοναχοφάικο.
Στα κομμάτια να πάμε αρκεί να πάμε ικανοποιημένοι. Παντοιοτρόπως.

Μάτριξ παρτούζες γίνονταν πάντα, τα μέσα αλλάζουν όχι η πράξη. Και σιγά την πράξη αν η κυρία της φαντασίας αποκτήσει κυτταρίτιδα ολκής από κατάλοιπα οιδιπόδειου ή ο μεσιές σιγοβράζει καλοκαιριάτικα στο λίπος του επειδή ο μπαμπάς έλειπε ταξίδι για δουλειές. Στα σύγχρονα μέσα οι παρτούζες ελέγχονται κυρίες και κύριοι. Από τους βρόγχους του if…then.

Κι όσο οι μπουρζουάδες της μετά θάνατον ζωής θα κοπανιούνται ότι το ίντερνετ ανήκει στο θηρίο τόσο οι νεανίες θα ερωτοτροπούν με πίστη δογματικής μορφής. Μια στο Θεό και μια στο διάολο ανήκαμε πάντοτε. Τον έναν έπρεπε να τον πιστεύεις, ο άλλος σε πίστευε μονάχος του. Ζευγαράκι ιντερνετικό ήταν κι αυτό αλλά παλιάς κοπής.

Και πού ν’ ανθίσουν οι αναλύσεις και να ξετιναχτούν τα πίξελς εις το άπειρον…
Και πού να φτάσουν τα άβαταρς στις 3 διαστάσεις χωρίς να αγκομαχάνε τα καλώδια…
Και πού να αναβλύσει ιδρώτας από τις οπτικές κλωστές.

Τότε που θα μπορέσεις κι εσύ αγαπητέ αναγνώστη να διακορεύσεις πειστικά την Βασίλισσα Ελισάβετ ή τον Κάρυ Γκραντ έφιππο, θα ανατιναχτεί ο Φρόυντ μαζί με τα ένστικτά σου. Θα έρθουν τα μέσα – έξω, σαν να αναποδογυρίζεις το κουκούλι του χταποδιού.

Κάτι σαν ριστάρτ. Επανεκκίνηση.

Γλέντια τρικούβερτα παραμονεύουνε συντρόφια.

Αυτά είπα, δεν έχω άλλα. Ντουγρού στον αναβολέα για κανένα γρήγορο ΑΤΙ.

Virtual Sex