Archive for the Μι4Μι2U Category

ελαμού

Posted in Μι4Μι2U on 11/04/2008 by Zombila

ελαμού

Κάθε τόσο
ξεκουνιέμαι απ’ την αντίκρω
καβαλώ το τρόκι
και αλλαξοτοπιάζω στις αφίξεις του Ελ Βελού του πεταχτού.
Πατσίζω έτσι
για όλους αυτούς που περίμενα
και δεν ήρθαν.

Advertisements

Αγάπη

Posted in Μι4Μι2U on 22/03/2008 by Zombila

Αγάπη

Αγάπη είναι,
Η ρωγμή στο πατρικό το σπίτι που αναδύεται εμπρός σου
κάθε που γυρνάς το βλέμμα σ’ έναν τόπο που δε γνώρισες,
το «κλείσε την τηλεόραση» που σου είπε κάποτε,
πριν τον ξεχάσεις και ξενυχτήσεις μοναχή σου
με τα βλέφαρα παραδομένα έκτοτε στις σιλουέτες
κάποιων καθοδικών σωλήνων που σε σημαδεύουν.

Αγάπη είναι,
Το μονότονο κροτάλισμα των δοντιών
φυλακισμένων σ’ ένα στόμα που τραγουδήθηκε
αλλά δεν τραγούδησε ποτέ, πέρα από κάποιους στίχους,
που φιλήθηκε αλλά δεν άνοιξε πέρα από μια φορά για να μιλήσει
ψηλά, στην ταράτσα, γυναίκα,
στα σκοινιά μπλεγμένη, φιμωμένη, με τα πουκάμισα της μιας ζωής.

Αγάπη είναι,
η κοιλιά ενός φουρτουνιασμένου ταύρου επάνω σου, αγέρωχου, τυχαίου
με τον αγκώνα για κατάρτι και τον σκορπιό του εντός σου, παρών όσο κανείς και αόρατος όσο τον θέλεις
μόνο η κοιλιά, το στήθος του, οι μηροί
αν τύχει και τους ψάξεις είναι αγάπη,
αγάπη είναι η πλάτη του, κρυμμένη άβυσσος, φωλιά των νυχιών σου,
που αν ψηλαφίσουν και σου μηνύσουνε πως χάθηκες
θα ξεφουσκώσει το κτήνος
και άδειο στο πλάι σου θα κυλήσει.

Αγάπη είναι δυο χείλη
δυο χείλη που θα φιλήσεις πεθαμένα, τα μόνα από ένα σώμα πρόστυχο που γύρεψες δικά σου
ένας λώρος που μόνη σου κάποτε θα κόψεις κι ας ξέρεις πως θα θριαμβεύσουν οι βελόνες
το γέλιο σου για το άγριο κλάμα ενός αθώου, του πιο πιστού σου αγνοούμενου στο μέλλον
ένα μητρώνυμο που τα ληξιαρχεία θα ξεχάσουν,
μια ανακοίνωση από κάποιον λιμενικό για έναν απόπλου που θ’ ακυρωθεί
μια φίλη, που θα σου θυμίσει τις εποχές που θόλωνες με το παραμικρό,
γιατί ήταν όλα τόσο καθαρά

Αγάπη είναι η μητέρα σου πίσω απ’ την μπαλκονόπορτα με τα χέρια τριαντάφυλλα δεμένα, εκείνη που εξαφανιζόταν όταν γυρνούσες το τιμόνι μεθυσμένο,
κάθε Πρωτοχρονιά που ανοιγοκλείνανε τα σύνορα
αγάπη είναι η τσάντα σου που καταπίνει και βαραίνει, σκύλα πιστή ως τα τώρα
και μέχρι το τέλος σκύλα πιστή, πότε μ’ ορθάνοιχτο το στόμα να σε μυρίζει
και πότε βαθειά τον ώμο σου να δαγκώνει

Aγάπη είναι, τ’ αδιάβαστα βιβλία, σμήνος που επιστρέφει ατσαλάκωτο
τα χαρισμένα, ατσαλάκωτα κι αυτά, να περιμένεις εσαεί να δηλωθούν
και να σε δηλώσουν
αγάπη είναι το σέξυ εσώρουχο, της μίας δοκιμής μονάχα
το πιο πιστό ντεμακιγιάζ που σε φροντίζει όταν κλαις,
αγάπη είναι οι ρυτίδες που κάποιοι σου ερμήνευσαν ότι είναι του καθρέφτη
και στον άλλαξαν
αγάπη είναι το ψέμα, αλίμονο, το ψέμα είναι αγάπη, μα πάνω απ’ όλα αγάπη μου
αγάπη είσαι εσύ, το ψέμα και η αλήθεια, εσύ.
Εσύ μωρό μου είσαι η αγάπη.

Στη φιλενάδα μου που έκανε πρόσφατα εγχείριση αλλαγής φύλου. Μεγιές!

Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω

Posted in Μι4Μι2U on 01/11/2007 by Zombila

Χτυπάω το βιτάμ με τη μία κούπα ζάχαρη στο μίξερ.
Προσθέτω το αλεύρι, τις βανίλιες και τους 8 κρόκους από τα αυγά και συνεχίζω να χτυπάω μέχρι να γίνουν ομοιόμορφο μείγμα.
Τα βγάζω.
Σε ένα άλλο μπολ, χτυπάω τα ασπράδια σε δυνατή ταχύτητα μέχρι να γίνουν μαρέγκα.
Ρίχνω μέσα στη μαρέγκα άλλη μία κούπα ζάχαρη και ανακατεύω με το κουτάλι ελαφρά.
Ρίχνω αργά – αργά τη μαρέγκα μέσα στο πρώτο μείγμα και ανακατεύω απαλά με το κουτάλι.
Σ’ ένα μικρό δοχείο βάζω τα καρύδια, προσθέτω λίγο αλεύρι και τα ανακατεύω με το χέρι μου ώστε να αλευρωθούν καλά.
Παίρνω μια μεγάλη φόρμα κέικ, τη βουτυρώνω καλά και την αλευρώνω.
Ρίχνω μέσα στη φόρμα το μείγμα και από πάνω προσθέτω τα καρύδια.
Ψήνω το κέικ στους 180 βαθμούς για 45 λεπτά.
Το βγάζω, το αφήνω να κρυώνει και σε περιμένω πασά μου.

keik

Μεσονύχτι στο ηλιοστάσιο

Posted in Μι4Μι2U on 21/06/2007 by Zombila

Μεσονύχτι στο ηλιοστάσιο

Με καισαρική το μπάσαμε το καλοκαίρι, σύντροφοι. 
Ντάλα καύσωνας με τα Scandal παραμάσχαλα και τα σαμπώ να κοπανάνε.
Πύραυλος ο νταλκάς και ο νταλικέρης να κορνάρει με το ερκοντίσιον τέρμα και τις μπουτάρες της σαραντάρας ξέσκεπες δίπλα του.
Θα κρυώσει το κορίτσι.
Φυσητήρες – φάλαινες, και το κορίτσι, και το μηχάνημα.
Η πόλη βγάζει λέπια. 
Τα τσιμέντα γυρνάνε σ’ αντηχεία, τα παράθυρα τέντα. Σκάει και κανένα τηγανητό για να μην ρομαντζάρουν οι ωτακουστές ανενόχλητοι. 
Το κάναμε θερινό πάλι το μαγαζί.

Κι ο ιδρώτας πάνω απ’ όλα.

Αυτός ο τόπος βράζει ακόμα και στερεός.
Γαμώ τα BTU σας, γαμώ. Χαμπάρι δεν παίρνετε.

Η βία της γαλήνης

Posted in Μι4Μι2U on 26/04/2007 by Zombila

agios.gif

21 Απριλίου 2007

Posted in Μι4Μι2U on 21/04/2007 by Zombila

Life after birth.

Posted in Μι4Μι2U on 20/04/2007 by Zombila

sweet3.pngΣτους όρχεις μας τους τροφαντούς,
εδώ και χρόνια,
αναγράφεται ευκρινώς
η ερώτηξις:
«Υπάρχει ζωή μετά το θάνατο;»

Χεστήκαμεν που κλάναμε.

Γεννηθήκαμε ανάμεσα σε ένα αλαφιασμένο τσούρμο από ψυχάκηδες που αναρωτιόνταν διακαώς για το φθαρτό του άμοιρου τομαριού τους, προστρέχοντας σε μάγισσες, χαρτορίχτρες και μεταφυσικά βιάγκρα.
Μεγαλώσαμε μαδώντας υπέροχα αιδοία ή φαλλούς για το «μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά» όσο οι άλλοι ψάχνανε τα Watt από το «φως του τούνελ της μεγάλης φυγής».
Καταλάβαμε εγκαίρως ότι η φράση των ψυχαντζήδων «Ο οργασμός είναι ένας μικρός θάνατος» αποτελεί διεστραμμένη ελεγεία του επαναλαμβανόμενου «Πεθαίνω» στα ψυχωφελή κατωσέντονά μας.
Γεράσαμε απ’ τις χυλόπιτες και ξανανιώσαμε απ’ τα πορτρέτα των εραστών μας στους καθρέφτες μας.
Όταν τινάξουμε τα πέταλα απλώς θα σβήσει αυτή η ανόητη ερώτηση από τ’ αρχίδια μας. Μαζί με όλο το υπόλοιπο θεάρεστο περιεχόμενό τους.
Μαγκιά, κλανιά και κώλος φινιστρίνι λέγανε οι παλιοί, για τους περιπίπτοντες στην αναγκαστική ακολασία ομοϊδεάτες τους. Πίσω απ’ τα φινιστρίνια είναι το ζουμί όμως, για καπετάνιους και μούτσους στο αρματαγωγό «Ανάγκη Εξπρές».Το γαμήσι είναι μισή αρχοντιά, σύντροφοι. Κομμουνιστικού τύπου. Μοιραζόμενη.
Ο κάματος των γαμησιάτικων άλλη μισή. Χριστανικού τύπου. Πάλι μοιραζόμενη.
Γι’ αυτό κι οι ερωτευμένοι σχιζοφέρνουν ανάμεσα στο σταυρό και το δρεπάνι.

Αγαπάτε αλλήλους
αλλά από μέσα.

Το παρακάτω τραγουδάκι είναι σινγκλάκι σπάνιο ενός Παζολίνι κι ενός Χατζιδάκι.
Καλά παιδιά και από σόι. Πεθαμένοι και οι δυο. Διασκευή άσματος από ταινία ενός Μακαβέγιεφ. Το κλιπάκι το έφτιαξα έτσι ώστε να κάνει και για Καραόκε.