Αρχείο για Μαρτίου, 2008

Αγάπη

Posted in Μι4Μι2U on 22/03/2008 by Zombila

Αγάπη

Αγάπη είναι,
Η ρωγμή στο πατρικό το σπίτι που αναδύεται εμπρός σου
κάθε που γυρνάς το βλέμμα σ’ έναν τόπο που δε γνώρισες,
το «κλείσε την τηλεόραση» που σου είπε κάποτε,
πριν τον ξεχάσεις και ξενυχτήσεις μοναχή σου
με τα βλέφαρα παραδομένα έκτοτε στις σιλουέτες
κάποιων καθοδικών σωλήνων που σε σημαδεύουν.

Αγάπη είναι,
Το μονότονο κροτάλισμα των δοντιών
φυλακισμένων σ’ ένα στόμα που τραγουδήθηκε
αλλά δεν τραγούδησε ποτέ, πέρα από κάποιους στίχους,
που φιλήθηκε αλλά δεν άνοιξε πέρα από μια φορά για να μιλήσει
ψηλά, στην ταράτσα, γυναίκα,
στα σκοινιά μπλεγμένη, φιμωμένη, με τα πουκάμισα της μιας ζωής.

Αγάπη είναι,
η κοιλιά ενός φουρτουνιασμένου ταύρου επάνω σου, αγέρωχου, τυχαίου
με τον αγκώνα για κατάρτι και τον σκορπιό του εντός σου, παρών όσο κανείς και αόρατος όσο τον θέλεις
μόνο η κοιλιά, το στήθος του, οι μηροί
αν τύχει και τους ψάξεις είναι αγάπη,
αγάπη είναι η πλάτη του, κρυμμένη άβυσσος, φωλιά των νυχιών σου,
που αν ψηλαφίσουν και σου μηνύσουνε πως χάθηκες
θα ξεφουσκώσει το κτήνος
και άδειο στο πλάι σου θα κυλήσει.

Αγάπη είναι δυο χείλη
δυο χείλη που θα φιλήσεις πεθαμένα, τα μόνα από ένα σώμα πρόστυχο που γύρεψες δικά σου
ένας λώρος που μόνη σου κάποτε θα κόψεις κι ας ξέρεις πως θα θριαμβεύσουν οι βελόνες
το γέλιο σου για το άγριο κλάμα ενός αθώου, του πιο πιστού σου αγνοούμενου στο μέλλον
ένα μητρώνυμο που τα ληξιαρχεία θα ξεχάσουν,
μια ανακοίνωση από κάποιον λιμενικό για έναν απόπλου που θ’ ακυρωθεί
μια φίλη, που θα σου θυμίσει τις εποχές που θόλωνες με το παραμικρό,
γιατί ήταν όλα τόσο καθαρά

Αγάπη είναι η μητέρα σου πίσω απ’ την μπαλκονόπορτα με τα χέρια τριαντάφυλλα δεμένα, εκείνη που εξαφανιζόταν όταν γυρνούσες το τιμόνι μεθυσμένο,
κάθε Πρωτοχρονιά που ανοιγοκλείνανε τα σύνορα
αγάπη είναι η τσάντα σου που καταπίνει και βαραίνει, σκύλα πιστή ως τα τώρα
και μέχρι το τέλος σκύλα πιστή, πότε μ’ ορθάνοιχτο το στόμα να σε μυρίζει
και πότε βαθειά τον ώμο σου να δαγκώνει

Aγάπη είναι, τ’ αδιάβαστα βιβλία, σμήνος που επιστρέφει ατσαλάκωτο
τα χαρισμένα, ατσαλάκωτα κι αυτά, να περιμένεις εσαεί να δηλωθούν
και να σε δηλώσουν
αγάπη είναι το σέξυ εσώρουχο, της μίας δοκιμής μονάχα
το πιο πιστό ντεμακιγιάζ που σε φροντίζει όταν κλαις,
αγάπη είναι οι ρυτίδες που κάποιοι σου ερμήνευσαν ότι είναι του καθρέφτη
και στον άλλαξαν
αγάπη είναι το ψέμα, αλίμονο, το ψέμα είναι αγάπη, μα πάνω απ’ όλα αγάπη μου
αγάπη είσαι εσύ, το ψέμα και η αλήθεια, εσύ.
Εσύ μωρό μου είσαι η αγάπη.

Στη φιλενάδα μου που έκανε πρόσφατα εγχείριση αλλαγής φύλου. Μεγιές!