Ο Μάνος και οι μόνοι

Μάνος Χατζιδάκις

Αβαθμολόγητος ανήρ, μέλος της αυτομαστιγωτικής αβαντγκάρντ της ελληνικής αυτογνωσίας, γυναίκα σε περίοδο μητριαρχική, άντρας σε περίοδο πένθους, παιδί σε περίοδο αλλαγής δοντιών των γονέων του, ο Μάνος Χατζιδάκις κολύμπησε σε μια θάλασσα δολοφονικής παραδοπιστίας και αποπειράθηκε να συλλέξει πανάκριβους αστερίες αμόλυντους.
Ξεμπέρδεψε από νωρίς με τα άροτρα της ενοχλητικής ανοησίας αλλά και με τα παραγάδια του «τελικού συμβιβασμού» και απελευθερωμένος ανέβηκε εις τους ουρανούς της Πελασγικής γης, καπνίζοντας. Για να παρατηρεί, να φαντάζεται, να δημιουργεί και να βουτά, όποτε του κάνει κέφι, επάνω απ’ τα κεφάλια μας, απειλώντας τον εφησυχασμό μας.
Το όφελος ήταν των ουρανών, ασφαλώς, και των κεφαλιών μας.
Ο Χατζιδάκις επενδύθηκε τη συνολική πατριδογνωσία μας, τοποθετημένος σε διαφάνειες πάνω και κάτω από άλλους – ολίγους πάντα – δότες επεξεργασμένης στάχτης στην φλεγόμενη τότε και οπλισμένη βάτο που λεγότανε Ελλάδα. Γιατί ο Χατζιδάκις, αντίθετα με το σύνηθες των υπολοίπων, δε λειτουργούσε όποτε του κάπνιζε αλλά όποτε ξέμενε από τσιγάρα.
Στη συνέχεια μας άφησε μόνους, παρέα με τους χαμηλόμισθους ή υψιλόμισθους υπαλλήλους, τους προμηθευτές της προσωπικής συστολής και της μαζικής επάρσεως καταμεσής της εποχής των παροπλισμών. Μας λείπετε αγαπητέ, κι εσείς και τα μουσκέτα σας.
Ο Χατζιδάκις κραύγαζε με λειψά σύμφωνα από τότε που παίδευε τον Μότσαρτ και τον Μάλερ καμώνοντας τον συμφωνιστή, πως το πρόσωπο του κτήνους πρέπει να μας τρομάζει και ουχί να μας διασκεδάζει αλλά το εκπαιδευμένο και πιστό στις εποχές ποίμνιο, προτιμούσε να ασχολείται με τα φαγκότα και τα λοιπά φράγκικα όργανα χωρίς συνείδηση ούτε του τρόμου ούτε της λυτρώσεως. Τώρα διασκεδάζουν σε συγκοπή, με δόσεις, πολλές φορές άτοκες. Πολλοί εξ αυτών διασώθηκαν μόνο αφού υπήρξαν αρωγοί του ήχου «Λάουντζ». Η γαλαρία βέβαια θα εξακολουθεί να αλλάζει πουκάμισα σαν φίδι, να ξεγλιστράει και να υπομένει, να ορθώνεται και να δαγκώνει, να ικανοποιείται και να απαιτεί.
«Ο τόπος αυτός προχωράει μόνο με τις εξαιρέσεις του» είχε πει.
Ασφαλώς αγαπητέ ιχνηλάτη Μάνο. Γιατί ο τόπος δε διαθέτει τίποτε άλλο παρά τις εξαιρέσεις του. Αυτές που αναιρούν την ίδια την ύπαρξή του.
Αν όλα μοιάζουν μαζικά, ασφαλώς είναι και μαζικά θα μας απαντούσαν σήμερα οι σκυλοπνίχτες της ανθρώπινης μοναδικότητας.
«Και τι μ’ αυτό; Δεν είναι λόγος, ν’ αναβληθεί η εκδρομή», θα ματαπαντούσες ενισχύοντας την αίσθηση μοναξιάς που μας διαπερνά από τότε που έπαψες να λειτουργείς στο «αερόστατό σου», το γεμάτο αίμα, ευαισθησία και συνείδηση.
Η μοναξιά όμως Μάνο, είναι η εγγύηση του ακέραιου.
Κι αν έχουν μείνει τα πούλμαν ακίνητα, την όχθη θα την περάσουμε πεζή.

Χρόνια πολλά αγαπητοί σύντροφοι. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που μας σκεπάζει.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Ο Μάνος και οι μόνοι”

  1. […] Zombila για το ποστ για το Χατζιδάκι (και όχι μόνο) και τον Vita Moderna γιατί ήταν το πρώτο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: