Αρχείο για Ιουνίου, 2007

Μεσονύχτι στο ηλιοστάσιο

Posted in Μι4Μι2U on 21/06/2007 by Zombila

Μεσονύχτι στο ηλιοστάσιο

Με καισαρική το μπάσαμε το καλοκαίρι, σύντροφοι. 
Ντάλα καύσωνας με τα Scandal παραμάσχαλα και τα σαμπώ να κοπανάνε.
Πύραυλος ο νταλκάς και ο νταλικέρης να κορνάρει με το ερκοντίσιον τέρμα και τις μπουτάρες της σαραντάρας ξέσκεπες δίπλα του.
Θα κρυώσει το κορίτσι.
Φυσητήρες – φάλαινες, και το κορίτσι, και το μηχάνημα.
Η πόλη βγάζει λέπια. 
Τα τσιμέντα γυρνάνε σ’ αντηχεία, τα παράθυρα τέντα. Σκάει και κανένα τηγανητό για να μην ρομαντζάρουν οι ωτακουστές ανενόχλητοι. 
Το κάναμε θερινό πάλι το μαγαζί.

Κι ο ιδρώτας πάνω απ’ όλα.

Αυτός ο τόπος βράζει ακόμα και στερεός.
Γαμώ τα BTU σας, γαμώ. Χαμπάρι δεν παίρνετε.

Αγαπημένε μου Πατέρα

Posted in Μπλόγκα on 20/06/2007 by Zombila

Zombila και κολλητοί

Αγαπημένε μου πατέρα,

Σου γράφω αυτό το γράμμα απ’ τη μαρμίτα των blogs. Σιγοβράζω εδώ και μερικούς μήνες σ’ αυτόν το φλεγόμενο, μαρξιστικής υφής, ουροσυλλέκτη, αναμένοντας τις τελικές απαντήσεις περί του τι είναι μερολόγιο και σε τι αποσκοπεί.
Το ξέρω ότι προτιμούσες πάντα  τα καρφιά άκαυτα, ειδικά σε ό,τι είχε να κάνει με τα ερωτήματα που κατά καιρούς σου έθετα και γι’ αυτό το λόγο δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες. «Τα αβαθύρριζα φυτά ήσυχα καίγονται» έλεγες στις δύσκολες μέρες μου. Θέλω να γνωρίζεις, ότι προκειμένου να διασωθώ από την μετάλλαξη του σύντομου βίου μου σε υπενοικιασμένο upload, βγαίνω και συναντώ τους κολλητούς κάθε Σάββατο μεσημέρι (βλέπε φωτογραφία). Ανάβουμε και ψησταριά καθότι ο άντρας ξεχωρίζει από τη τσίκνα του, όπως πολύ σωστά είχες πει κάποτε. Ενίοτε συμπληρώνουμε και δελτίο Στοιχήματος με  πολυσύλλαβες Γερμανικές και Ολλανδικές ομάδες, τις οποίες θεωρούμε και ελκυστικότερες.
Πέραν αυτού, οφείλω να ομολογήσω ότι με έχει συναρπάσει η απόφραξη του μοναχισμού μου που επιτεύχθηκε τους τελευταίους μήνες και δεν το κουνάω ρούπι. Ξεπέρασα και το πρόβλημα με τις αιμορροΐδες που με ταλαιπωρούσε τελευταίως αγοράζοντας ανατομικό κάθισμα (μάρκας Δρομέας) και μπορώ να ασχοληθώ πλέον απερίσπαστος με την αυτανάφλεξή μου. Λυπούμαι πολύ που δεν μπόρεσα να έρθω και να σε συναντήσω στην νήσο Ίο, που επισκέφτηκες προσφάτως, αλλά το μεν πνεύμα πρόθυμο, το δε σώμα απών.

Προχθές ήταν η Γιορτή του Πατέρα.

Πατέρα συγκινήθηκα γιατί σε ενθυμήθηκα αλλά και γιατί ο ίδιος ετοιμάζομαι να αποκτήσω απογόνους.
Η μητέρα εγκυμονεί και πάλι.
Σε ευχαριστώ για ότι έκανες για μένα.

Φιλιά.

Η Ζομπίλα σου.

Η κρυψορχία της μοναρχίας

Posted in ΕπικερόΤηττα on 17/06/2007 by Zombila

Γκ�ρλ

Η κρυψορχία των ένστολων είναι γνωστή τοις πάσι. Να μην την σχολιάσουμε καθότι σεβόμεθα τα άτομα με ειδικές δυνάμεις.
Ενδιαφέρουσα είναι όμως η κρυφή γοητεία του μπουζουριάσματος που θαρρώ ότι διακατέχει τους εν Ελλάδι γεννημένους – θεατές του θριντζάτου βιντεοσκοπήματος.
Άκουσα τρις να συζητούνε αυτόχθονες ιθαγενείς για το επίμαχο θέαμα και να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι όντως είναι απαράδεκτο εξουσιαστές – μονάρχες, αγάδες των πολυδύναμων και αντιπρόσωποι του παντοδύναμου, να τα βάνουν με μπατίρικα αλλοδαπά. Κρίμα τα κακόμοιρα. Και οι θρι οφ δεμ ακολούθως κύλησαν, εντελώς τυχαία και συνειρμικώς λαθραία σε συζητήσεις περί ανεργίας, εγκληματικότητας και πουτανιάς των εξ ανατολών δίμετρων.
Το κτήνος φυσικά παραμονεύει. Ο υφέρπων ρατσισμός των νεοελλήνων, κρυμμένος καλά κάτω απ’ το αδοκίμαστα σουπεριόριτί τους θα οδηγήσει μαθηματικά αν όχι γεωμετρικά στην ωτοσκλήρυνση και εν τέλει, στην κώφωση σε τέτοιου είδους κελεύσματα των μουμουέδων. Εκτός φυσικά και αν ο Πολύδωρας αναλάβει το υπουργείο Πολιτισμού οπότε όλοι οι Νεοέλληνες θα διασωθούν δια μέσου της ποιήσεως.
Δεν μας πείθει, αγαπητοί σύντροφοι, ούτε η οργή των μέσων, ούτε η μούγκα των άκρων στην παρούσα κατάσταση. Πολύ περισσότερο δεν μας πείθει η ενόχληση των μικροαστών καθότι πάνω στα κεφάλια των Αλβανών πάτησαν για να ψηλώσουν μέχρι σήμερα και να κοιτάνε κατάματα τους λοιπούς νταβραντισμένους Ευρω-νεάτερνταλ. Ίκα, σύκα, οκτάωρα, δώρα, ψωμί, παιδεία, ελευθερία απέκτησαν ελαστικότητα μεγαλύτερη και από τα σώβρακα της Μινέρβα. Για να φάνε ένα πιάτο φαΐ και τα φτωχά και να κάνουμε ένα φρεσκαρισματάκι στο αυθαίρετο πλυσταριό στην ταράτσα, με το ελενίτ στέγαστρο της σκουριασμένης ψησταριάς.

Οι μπάτσοι των μπάτσων τρόμαξαν το ποίμνιο γιατί ήταν ανοργάνωτοι και εκτός πλαισίου. Το οργανωμένο έγκλημα που συντελείται τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό φιλοξενείο με τους «εργάτες χωρίς ΙΚΑ, που μας τρώγαν το ψωμί» και τους κλέφτες του ογδόου σετ καλσόν της συμβίας μας έχει ψωμί ακόμα.
Στο ΤΕΒΕ ξυρίζουν τον γαμπρό καθότι εκεί θ’ αρχίσει η οργανωμένη αντίσταση των καταπιεσμένων ελληναράδων. Ένα πιάτο φαΐ να τους δώκουμε, να κάνουμε ντα και τα κακά αστυνομικά που έμη τους δείρανε έμη ήσαντε τόσο μαλάκες που τους βιντεοσκοπήσανε κι όλα. Όχι όμως και να μας φάνε την πελατεία, τις γυναίκες ή τις κόρες μας. Όταν ο αλλοδαπός ψηλώνει, ο Έλληνας χοντραίνει και αγριεύει.
Καλός Αλβανός ήταν ο Αλβανός χωρίς ΊΚΑ. Σήμερα εξελιχθήκαμε κι εμείς σαν τον Ερέκτους. Καλός Αλβανός είναι ο Αλβανός με ΙΚΑ. Καλός Αλβανός όμως δεν θα γίνει ποτέ ο Αλβανός με ΤΕΒΕ καλοπληρωμένο ή με μικτό στεφανοχάρτι, για θα τον εξαναγκάσουμε ενδόξως εις την ανορχία. ΣΥΡΙΖΑ (Για νά ‘χει κι από κάπου να πιαστεί το Πολύδωρα). Τον αλλοδαπό τον θέμε του χεριού μας. Εντός της παλάμης που εικάζουμε ότι θα δαγκώσει αν λυθεί.
Μη φοβού τους Δαναούς λοιπόν όσο οι μπάτσοι ξεφτιλίζουν τ’ απροστάτευτα. Να τους φοβού και να τους παραφοβού όταν τα αλλοδαπά θα πάρουν τις Α.Ε. Τότε, οι αστραφτερές μερτσέντες καλό θα είναι να κουβαλούν στο πορπαγκάζ μερσεριζέ σημαίες γαλανόλευκες. Χωρίς αετούς, αστέρια, μισοφέγγαρα και λοιπές αηδίες. Γιατί αλλιώς ο Καραγκιόζης θα ξαναρχίσει τις καρπαζές και αυτή τη φορά ο μπερντές θα είναι αφώτιστος.

Ο Μάνος και οι μόνοι

Posted in Πρόσωπα with tags , on 15/06/2007 by Zombila

Μάνος Χατζιδάκις

Αβαθμολόγητος ανήρ, μέλος της αυτομαστιγωτικής αβαντγκάρντ της ελληνικής αυτογνωσίας, γυναίκα σε περίοδο μητριαρχική, άντρας σε περίοδο πένθους, παιδί σε περίοδο αλλαγής δοντιών των γονέων του, ο Μάνος Χατζιδάκις κολύμπησε σε μια θάλασσα δολοφονικής παραδοπιστίας και αποπειράθηκε να συλλέξει πανάκριβους αστερίες αμόλυντους.
Ξεμπέρδεψε από νωρίς με τα άροτρα της ενοχλητικής ανοησίας αλλά και με τα παραγάδια του «τελικού συμβιβασμού» και απελευθερωμένος ανέβηκε εις τους ουρανούς της Πελασγικής γης, καπνίζοντας. Για να παρατηρεί, να φαντάζεται, να δημιουργεί και να βουτά, όποτε του κάνει κέφι, επάνω απ’ τα κεφάλια μας, απειλώντας τον εφησυχασμό μας.
Το όφελος ήταν των ουρανών, ασφαλώς, και των κεφαλιών μας.
Ο Χατζιδάκις επενδύθηκε τη συνολική πατριδογνωσία μας, τοποθετημένος σε διαφάνειες πάνω και κάτω από άλλους – ολίγους πάντα – δότες επεξεργασμένης στάχτης στην φλεγόμενη τότε και οπλισμένη βάτο που λεγότανε Ελλάδα. Γιατί ο Χατζιδάκις, αντίθετα με το σύνηθες των υπολοίπων, δε λειτουργούσε όποτε του κάπνιζε αλλά όποτε ξέμενε από τσιγάρα.
Στη συνέχεια μας άφησε μόνους, παρέα με τους χαμηλόμισθους ή υψιλόμισθους υπαλλήλους, τους προμηθευτές της προσωπικής συστολής και της μαζικής επάρσεως καταμεσής της εποχής των παροπλισμών. Μας λείπετε αγαπητέ, κι εσείς και τα μουσκέτα σας.
Ο Χατζιδάκις κραύγαζε με λειψά σύμφωνα από τότε που παίδευε τον Μότσαρτ και τον Μάλερ καμώνοντας τον συμφωνιστή, πως το πρόσωπο του κτήνους πρέπει να μας τρομάζει και ουχί να μας διασκεδάζει αλλά το εκπαιδευμένο και πιστό στις εποχές ποίμνιο, προτιμούσε να ασχολείται με τα φαγκότα και τα λοιπά φράγκικα όργανα χωρίς συνείδηση ούτε του τρόμου ούτε της λυτρώσεως. Τώρα διασκεδάζουν σε συγκοπή, με δόσεις, πολλές φορές άτοκες. Πολλοί εξ αυτών διασώθηκαν μόνο αφού υπήρξαν αρωγοί του ήχου «Λάουντζ». Η γαλαρία βέβαια θα εξακολουθεί να αλλάζει πουκάμισα σαν φίδι, να ξεγλιστράει και να υπομένει, να ορθώνεται και να δαγκώνει, να ικανοποιείται και να απαιτεί.
«Ο τόπος αυτός προχωράει μόνο με τις εξαιρέσεις του» είχε πει.
Ασφαλώς αγαπητέ ιχνηλάτη Μάνο. Γιατί ο τόπος δε διαθέτει τίποτε άλλο παρά τις εξαιρέσεις του. Αυτές που αναιρούν την ίδια την ύπαρξή του.
Αν όλα μοιάζουν μαζικά, ασφαλώς είναι και μαζικά θα μας απαντούσαν σήμερα οι σκυλοπνίχτες της ανθρώπινης μοναδικότητας.
«Και τι μ’ αυτό; Δεν είναι λόγος, ν’ αναβληθεί η εκδρομή», θα ματαπαντούσες ενισχύοντας την αίσθηση μοναξιάς που μας διαπερνά από τότε που έπαψες να λειτουργείς στο «αερόστατό σου», το γεμάτο αίμα, ευαισθησία και συνείδηση.
Η μοναξιά όμως Μάνο, είναι η εγγύηση του ακέραιου.
Κι αν έχουν μείνει τα πούλμαν ακίνητα, την όχθη θα την περάσουμε πεζή.

Χρόνια πολλά αγαπητοί σύντροφοι. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που μας σκεπάζει.

Ελληνική σημαία + Ελληνικός Εθνικός Ύμνος

Posted in ΕπικερόΤηττα on 05/06/2007 by Zombila

greekflag.jpg

Ελληνικός Εθνικός Ύμνος